Pop-listin á rætur langt aftur í liðinni tíð eins og aðrar listgreinar. Mikilvægastar eru þær ef til vill í Dadaismanum, en Pop-listinni fylgir algerlega nýr andi. Hún gefur mikið rými og frjálsræði fyrir einstaklingsbundna túlkun. Það er því gífurlegur munur á viðhorfum to aðferðum listamanna innan Pop-listar.

Hópur málara, einkum í Bretlandi og Bandaríkjunum tóku upp hugmyndir úr fjölmiðlum, frá teiknimyndaseríum, auglýsingum og veggspjöldum. Það er einkum athyglisvert við Pop-listina hversu tengsl hennar við auglýsingateiknun og þar með fjölmiðla eru áberandi mikil og bilið á milli lista og atvinnulífsins hefur í því tilliti minnkað.

Einn af brautryðjendum Pop-listar í Bandaríkjunum er Andy Warhol. Hann var upphaflega auglýsingateiknari, vann að gluggaúrstillingum, hannaði kort og var algerlega háður óskum viðskiptavinarins. Svo söðlaði hann um og fór yfir í myndlistina, gerðist málari og málaði teiknimyndapersónur, súpudósir og vann í silkiprent raðmyndir af frægu fólki, t.d. Marilyn Monroe. Þetta voru myndir úr daglega lífinu, í sterkum litum. Warhol notar mikið í myndum sínum ljólmyndatækni og iðnaðarliti offsettprentunar. Hann hefur líka gert kvikmyndir sem snúast um sama viðfangsefni.