Expressionismi.

Í kjölfar Impressionismans varð listin sálræn og innsæ og þröngvaði skoðandanum til að þróast með sér. Listin var óðfús að taka hið stóra stökk frá því að lýsa aðeins ytra yfirborði í það að verða tjáning. Hún þokaðist frá hlutbundnu viðfangsefni en beindist út fyrir léreftið að einhverju ósýnilegu sem á bak við bjó eða að viðhorfi skoðandans fyrir framan það.

Nú varð það ekki lengur konan í myndinni eða landslagið sem var fagurt eða hrikalegt, heldur myndin sjálf. Grípa varð til sálrænna orða til að túlka gildi listaverka, heit eða köld, hörð eða mjúk, hæg eða hröð. Nýja listin varð tjákennd og gefið nafnið Expressionismi.

Brautryðjendur þessarar nýju stefnu gerðu sér ekki grein fyrir að þeir stæðu í fararbroddi voldugrar listastefnu sem átti eftir að sigra heiminn. Þeir voru aðeins órólegir meðlimir Impressionismans sem gerðu uppreisn í aflmögnuðum formum og blossandi litum.

Upphafsmenn þessarar listastefnu voru t.d. Van Gogh, Gaugin, Césanne og Munch. Eftir þá liggja mörg af stórfenglegustu listaverkum sögunnar.