Á stríðsárunum spratt Dadaisminn upp sem einhvers konar einskisstefna, ef til vill sem andsvar gegn styfjöldinni, bfjálæði listar með brjáluðu mannkyni.

Dadaisminn hafði sér enga stefnu og fann sér heiti með því að fletta af handahófi í franskri orðabók og kom niður á Dada, sem er barnaorð um að fá að sitja á háhest.

Haldnar voru ögrandi kvöldvökur í Voltaire Kabarett og skyldi helst allt vera merkingarlaust og myndlistamennirnin í hópnum reyndu að úrfæra þetta í myndum sínum sem oft voru gerðar úr ódýru efni s.s. gömlum dagblöðum, pappaafgöngum, snæri, bíómiðum og öllu sem til féll í amstri daglegs lífs. Þessu var raðað upp á myndflötinn og búnar til myndir. Þær áttu ekki að tákna neitt og voru algerlega abstract. Dadaistarnir virtust hafa það að markmiði að hneyksla fólk með fáránlegum uppátækjum.

Dadaisminn hafði þá þýðingu að stuðla að formlausn eins og Abstract-listin. Síðari tími sýnir að Dadaistarnir voru margir forgöngumenn nútíma popplistar og verk þeirra mikils metin.

Margir telja að Dadaisminn rísi hæst í myndum Kurt Schwitter. Hann skeytti inn í límingar sínar rusli, strætisvagnamiðum og karamellubréfum. Max Ernst gerði snjallar límingar úr óróavekjandi blaðaúrklippum. Marcel Duchamp varð upphafsmaður nýrra fyrirbæra s.s. hreyfilistar með ýmsum óróatækjum. Seinna varð hann í miðdepli Ný-dadaismans í Bandaríkjunum.