|
Það var einu sinni í janúar
fyrir langa löngu, að konu Jólasveinsins leiddist. Henni
fannst skorta einhverja tilbreytingu í líf sitt. Jólasveinninn
hafði sína árlegu heimsreisu á sleðanum,
en hún gætti bús og barna. Að vísu bakaði
hún nokkur hundruð þúsund piparkökur og bjó
til fleiri þúsund lítra af eplasafa í desember
ár hvert, en það voru bara heimilisstörf sem tilheyrðu
henni. Hún vildi eitthvað annað og meira. Hana langaði
að eiga sér tómstundagaman. Fyrst reyndi hún
fyrir sér með prjónaskap. Í lok febrúar
höfðu Jólasveinninn og allir aðrir á Norðupólnum
eignast trefil og vettlinga. Hreindýrin höfðu fengið
ábreiður og meira að segja hafði Rúdolf fengið
nefskjól á sitt rauða nef.
Þá var sá akur til enda plægður. Það
er nú svo með álfa og dverga, að þeir vaxa
ekki upp úr sínum fötum og fara vel með sitt og
tína aldrei neinu. Þetta kallaði á eitthvað
annað áhugamál sem tæki lengri tíma að
framkvæma.
Eftir smá umhugsun datt konunni í hug að reyna að
sauma bútateppi, því það tæki örugglega
nokkra mánuði að sauma eitt teppi handa hverjum og einum
í byggðinni. Fyrsta teppið ákvað hún
að sauma handa manni sínum til að halda á honum
hlýju þegar hann færi í jólaferðirnar.
Næstu þrjá mánuði safnaði hún
saman rauðum og grænum pjötlum, en það eru uppáhaldslitir
jólasveinsins, klippti til og setti saman sitt fyrsta teppisborð.
Stolt fór hún með það út í smiðju
til jólasveinsins þar sem hann var að hanna ný
leikföng.
"Sjáðu hvað ég er búin að gera handa
þér", sagði hún við mann sinn.
"Ho ho hó" , tautaði hann því hann vissi
ekki alveg hvað segja skyldi.
"Þetta er efra borð á bútateppi", sagði
koma hans til skýringar.
"Ég veit að mörg börn mundu vilja svona nýtt
og fallegt teppi í jólagjöf", sagði Sveinki
og strauk skeggið hugsandi. "Sennilega þeir Siggi í
Súðavík og Raggi á Raufarhöfn og ef til
vill er Gunnu í Grindavík líka kalt. Ég er
viss um að krakkar sem eiga hlýja sæng vildu líka
eignast svona teppi".
"Það er trúlegt" sagði konan "ég
er reglulega ánægð með hvað þú ert
góður við alla krakka, en ég vil að þú
eigir þetta teppi fyrir þig".
"Ho ho hó", sagði Sveinki og varð rauður
í framan eins og jakkinn hans.
Síðan fór konan aftur í sitt saumaherbergi og
tók til við að setja tippið saman. Hún valdi
fallegt efni í bakið á teppinu og í millilag
valdi hún þykkt hvítt vatt. Sumarlangt í frístundum
dundaði hún við að stinga teppið með margskonar
munstrum. Það voru stjörnumunstur, sykurstangir, hreindýr
og snjókorn. Þetta tók allt sinn tíma, og hún
rétt náði að klára teppið fyrir jólaferðina.
Konan skundaði út úr saumaherberginu og kom að sleðanum
í þann mund sem Sveinki var að leggja af stað. Rjóð
af stolti vafði hún teppinu um bónda sinn sannfærð
um að það héldi á honum hita í ferðinni.
Mörgum klukkustundum síðar kom Sveinki að húsi
einu og lagði sleðanum við strompinn. Hann laumaðist niður
og lagði nokkra pakka við jólatréð í
stofunni. Lítil stúlka svaf þar á hrörlegum
sófa. Hann staldraði við og breiddi betur ofaná
hana sængina en fann að sængin var slitin og þunn.
Vissulega hafði kona hans sagt að hann ætti að eiga
teppið sjálfur en hann vorkenndi litlu stúlkunni sem
hnipraði sig saman undir sængurræksninu. Ef konan gæti
séð litlu stúlkuna myndi hún fyrirgefa honum
það sem hann ætlaði að gera. Sveinki rétti
út hendina og niður strompinn kom nýja fína reppið
svífandi, án þess að rekast í sótið.
Sveinki breiddi það yfir litlu stúlkuna og laumaðist
síðan upp strompinn og hélt áfram ferðinni.
Þegar hann sneri til baka á Norðurpólinn var hann
skjálfandi úr kulda svo sleðinn hristist í lendingunni.
"Jæja, ég sé að þú hefur gefið
teppið," sagði kona hans og stundi.
"Ho ho hó," svaraði hann í lágum hljóðum.
"Þú hefur séð eitthvert barn sem þurfti
það frekar en þú er það ekki?" spurði
hún og hann kinkaði kolli. Konan faðmaði hann að
sér og brá svo um hann nýju teppi samsvarandi því
sem hann hafði gefið. Sveinki hélt niðri í sér
hlátrinum svo bunban hristist undir teppinu, vaggaði svo á
eftir konu sinni inn í húsið og settist við arininn
til að fá í sig yl á ný.
"Ég ætlaði ekki að gefa það, því
eins og þú veist var teppið næstum því
eins fallegt og þú," sagði hann.
Konan eldroðnaði og sagði: "Ef ég sauma ljótt
teppi er smá möguleiki á að þú gefir
það ekki." Að sjálfsögðu vissi hún
að það skipti ekki öllu máli hvort Sveinki gæfi
teppin eða druslaðist með þau í sleðanum.
En hún vissi líka af barni sem upp frá þessu
var hlýtt um nætur og sjálf hafði hún orðið
sér úti um reglulega gott tómstundagaman sem hentaði
vel á Norðurpólnum.
Þessi sga birtist í blaðinu "MINIATURE
QUILTS" NO:51 og er eftir Virginia Jones frá Taunton í
Massachusetts. U.S.A.
Á frummálinu heitir hún "Sally makes að
Quilt".
Þýtt og staðfært af Sigríði
Jóhannesdóttur á Akureyri.
Til baka
|